Koningin

12/7: Spondigna – Livigno
cols: Stelvio, Foscagno, Eira
86 km
2950 hm
avg 16,9
OP 40

Man, wat is ze mooi! Met haar rijzige gestalte, haar fantastische rondingen die je in hogere sferen brengen, en die je bij elke aanblik doen verlangen naar meer. Je moet ze met het hart benaderen lijkt me, op het gevoel. De hartslag volgt het gevoel. Man, wat houd ik ervan haar te beklimmen! Ik heb het over de Koningin der Alpenwegen: de Stelvio. Beter worden ze toch niet gemaakt: 48 haarspeldbochten die naam waardig, waarvan 15 mooi boven elkaar in de finale, een rustige aanloop, een lastig stuk bos met een tweetal kuitenbijters, een egaal stuk aan 8% richting top. Genieten van de eerste trap tot de laatste, 2u10’39” lang in mijn geval vandaag, 25v km lang.

Het hoogtepunt heb ik misschien al verklapt nu? De dag begon zoals de vorige eindigde: met eten in Hotel Post. Avondmaal met apfelstrudel voor Hans, ontbijt met de nodige zaken om de Stelvio aan te vallen. Vanuit Hotel Post is het behoorlijk simpel richting Stelvio. Je komt buiten, gaat rechts over de spoorweg en volgt gewoon de weg waar je op zit. Eerst is dat een km of twee kaarsrecht, daarna kom je Prato binnen en begint de weg lichtjes te stijgen. Ooit reed ik hier met de auto, zes jaar geleden. Toen vatte ik de Stelvio aan in Comagoi, een vijftal kilometer verderop.

Van bij de start ligt er een riviertje aan de linkerzijde. Bij Ponte allo Stelvio (een brug) ga je er even over, vervolgens passeer je de afslag naar Solda en ga je terug naar de andere kant van het water. Om er te blijven. Al die tijd krijg je geen al te grote percentages te verwerken, en af en toe gaat het zelfs eventjes vlak. Hans fiets met ons mee om wraak te nemen op een mislukte poging door een hardnekkig been. In Prato wijst hij ons op de witte streep die de officiële start van de klim is en vanwaar de tijdsregistratie begint. Het is een warme dag.

Aan de afslag naar Solda kom ik door na 26’30”, dat maakt dat mijn tijd van 1u58’ (in 2005) daarmee minstens verhoogd moet worden om te vergelijken met vandaag. Ik heb er een lichte voorsprong bij elkaar gefietst op Steve en Hans, maar die eerste komt me even later terug vervoegen. Tornante 48, de eerste van 48 haarspeldbochten kondigt zich aan in Trafoi. Haarspeldbocht 47 komt net erna maar dan is het een tweetal kilometer wachten op verder genot. We gaan het bos in, op elke klim blijkt het stuk bos lastig te zijn, en kunnen verder aftellen. Ondertussen fietsen we met ons drietal uit elkaar. Ik heb een kleine voorsprong, Steve volgt op korte afstand, Hans kan ik niet meer zien bij een blik op de lager gelegen weg. In het bos zitten enkele passages die flink boven 10% gaan, vooraf gegaan door een bijna vlak stuk. Misleiding heet zoiets. Of zoals Willemijn zegt: ‘Hadden ze daar nou niet even een kamion beton kunnen opgooien?’. Ik zit goed in het ritme, de Stelvio is puur genieten. De motards vinden dat ook, maar voor sommigen is hij iets te technisch blijkbaar…

Als je uit het bos komt krijg je een blik op de top van deze col, het is dan nog zeven kilometer. Vijftien bochten liggen netjes boven elkaar op je te wachten. Steve zie ik na elke bocht even rijden. Onderweg wordt mijn bidon bijgevuld door Willemijn, wat me later van pas komt. Hé, ik rijd de Stelvio op een honingwafeltje. Lijkt me niet meteen doping te zijn? Op weg naar boven is het uitzicht op de afgelegde weg uitgebreid. Ik time even dat ik ongeveer twee minuten voorlig op Steve.

Bocht één ligt een beetje verder dan de andere. Nog één keer draaien we de andere richting uit en ligt de top voor me. De walm van worsten en ajuin komt zo naar je toe. Aan souvenirs boven geen gebrek, maar geen herinnering is beter dan wat in het geheugen zit. De Stelvio is echt de Koningin der Alpenwegen! Tijd boven: 2u10’39”, ongeveer 2’40” voor Steve zijn klim stopzet aan de eindstreep.

De afdaling doen we rustig, ook daar volgt er een verbazingwekkend uitzicht op een serie bochten, die we voorzichtig afdalen. De lunch doen we namelijk beneden, richting volgende col: de Foscagno.

Beneden even wat rare zaken: ik heb plots kleine tien kilometer gratis gekregen op mijn Polar (bij het downloaden geeft ie wel degelijk 86 km weer ipv 95?!), de body van mijn cassette doet weer raar, en na de wielwissel heb ik wat moeilijkheden om te schakelen. Gelukkig werkt de 27 wel en kunnen we toch (gezapig) naar boven fietsen. Willemijn voegt zich bij ons maar is bergop geen spek voor onze bek, zo blijkt. De Foscagno valt best mee, al ligt hij natuurlijk in de schaduw van de Stelvio.

Van daarboven moet je even naar beneden om via de col d’Eira in Livigno te geraken. Nog eens enkele kilometers bergop, maar ook daat gaat snel. Onderweg komen we Hermans van Radioshack tegen, een verkoudheid is ons deel. Ook enkele Kjatousja’s gaan ons nog voorbij. Livigno is een favoriete plek voor profstage’s. Danilo Di Luca verblijft in ons restaurant, zo zal later blijken. Hotel Christallo is trouwens een mooi hotel, best so far. De fietswinkel die mijn wiel tiptop maakt ligt weliswaar gans aan andere kant van het dorp, maar het probleem is er wel mee verholpen. Morgen kunnen we vlammen op de Mortirolo. Kuch.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s