Ik hoor een koebel!

13/7: Bormio – Bormio
cols: Mortirolo, Gavia
62 km (helse regen, afdalingen in de bus)      
2885 hm
avg 13,6
OP 42

Hotel Christallo scoort dus hoog op de ranglijst van de hotels. Het meest moderne, en ook een uiterst rijkelijk ontbijtbuffet (en dito lunchpakket). Bovendien een knappe dame aldaar, dat help ook altijd. De rustdag van vandaag laten we aan ons voorbijgaan. We kiezen voor een rondje Bormio, met na 30 km de gevreesde Mortirolo. Die boezemde me angst in na de beklimming die ik er deed exact zes jaar geleden.

We worden afgezet even buiten Bormio. Na een eerste knik omhoog gaat het steeds bergaf tot aan het ronkende Mazzo Valtellina (of zoiets). Een plasje, stressplasje leek het, en we gaan op weg voor 12 km afzien. Ik herken nog even snel waar de auto toen geparkeerd stond, en we volgen de Krolactive auto de eerste meters omhoog. In het begin gaat hij nog met enige compassie omhoog, maar na twee km rijd je recht de hemel in lijkt het. Het tweede kwart komen er regelmatig stukken van 18%-20%. Twee kilometer aan 13% is dan ook een helse karwei. De benen draaien echter vlot rond, ik zit met goede benen tijdens deze reis. We gaan hier elk onze eigen weg, samen rijden is ook niet zo evident als het zo steil is. Telkens zijn er weer heel korte stukjes om te recupereren, wat me niet slecht uitkomt. Na zes kilometer vraag ik me af waar ik vorige keer gestopt ben om te plassen. Zes jaar al vraag ik me af wie toen het eerst was: de nood om te plassen, of de nood aan een excuus om even voet aan grond te zetten. Ik weet hier al dat dit vandaag niet aan de orde is. Als je de Mortirolo vlotjes opgaat, toch één van de zwaarste bergen uit de bekende rondes, dan heb je ‘moraal’, in vakjargon.

Na twee, vijf en acht kilometer passeren we Hans. Fototoestel heb ik aan hem afgegeven, de gedachte aan foto’s maken op de Passo della Foppa, zoals hij officieel heet, leek me niet zinnig. Hij neemt oa. foto’s aan het monument van Pantani. De bochten zijn sindsdien ook genummerd, het bord bovenop is vernieuwd (dat mocht wel ook). De Passo della Foppa kreeg als het ware een opwaardering.

Ik sta op het punt Pantani voorbij te gaan

Koebellen! Ik hoor ze! Ik wist van vorige keer dat je ze maar één keer hoort -en ik zat er op te wachten-, en dat is vlakbij de top. Ik hoor ze nu opnieuw, en merk dat ik ruim onder anderhalf uur blijf deze keer, dat is dus goed een kwartier er af (1u23’29”). 33 jaar en sneller / sterker dan ooit, dat is een fijn gevoel! Boven begint het ook vrij hard te regenen. Het ziet er naar uit dat de afdaling in de bus wordt afgelegd. No risks. Steve komt binnen in 1u28’ zoiets, na flink te doseren en dan de strijd met een Engelsman en een Hollander  te winnen.

Inderdaad met de bus naar de voet van de Gavia. Even daarvoor rijden we terug per fiets verder, maar ondertussen begint het vrij hard te regenen. We gaan door het dorp Ponte di Legno en gaan er voor de tunnel links bergop. Nog even snel fototoestel afgeven in de bus, alsook bril. Beiden met zelfde oorzaak, verschillende reden. ’t Één wegens kans op kapot, ’t ander wegens kans op niks zien. Het giet pijpestelen, maar de Gavia is een klassieker die ik graag op mijn palmares heb. We gaan door. Dat doen de twee fietsers voor ons niet, ze maken rechtsomkeer en knikken van ‘neen’. Watjes. Wij houden elkander warm met een half uurtje met het betere Gentsch, de Gentse Feesten op de Gavia zijn ook begonnen. ”t goa ier omhuuge moar da zal nie te lange mee duure ost zuu kout e blijft. jawadde, wunder zijme toch vrie-e manne ze.”

Over het uitzicht op de 2600 meter hoge Gavia of de weg ernaartoe kan ik weinig over schrijven, wegens niks te zien buiten wolken. En regen, pijpestelen, hagelachtige toestanden, en op de koop toe een strakke wind. Gelukkig staat de wind richting onverlichte tunnel in de rug, wat het net draaglijk maakt. Verder is het koud. Lijf en leden, en zeker vingers zien af. Hans wacht ons op aan de tunnel want deze is onverlicht, en je kan er enkel fietsen als er een auto achter je zijn lichten gebruikt. Die luxe hebben wij hier dus, alsook de wetenschap dat we straks een aartsgevaarlijke en ijskoude afdaling aan ons kunnen laten voorbij gaan. Moser werd in diezelde tunnel trouwens ook eens gegangmaakt door Hans. Goeie gozer, die Moser. Weet je nog?

Nog even poseren vooraleer binnen te vluchten

Een Engelsman die ons vervoegt in de tunnel, polst al even of hij toevallig niet mee kan naar beneden. De man zit ‘piepedood’ (vakjargon), merk ik. Steve en ik doen deze samen tot de top en rijden hem nog op een paar honderd meters op het eind. Luxe is soms op zo een moment gewoon je fiets tegen de bus te zetten, en aan de overkant iemand hebben die inmiddels een chocolademelk ‘mit zahne’ heeft besteld voor je. De stoof is nabij. De rit moest normaal eindigen in Bormio maar eindigde door het weer boven op de Gavia. We zien vandaag 35 km wegvallen waarvoor we geen trap hoefden te geven (bergaf), maar liever de cols oprijden dan af. Zo zijn de colpadres nu eenmaal. Twee heroïsche dagen achter de rug. Schitterend, met dank aan KrolActive.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s