Goud voor Steve in Velomédiane 2012

(door colpadre Steve)

Na het topjaar 2011 vatte ik vol goede moed en ambitie het nieuwe jaar aan. Na 2 maanden met behoorlijk trainingsvolume maar matige snelheid en rap een vermoeid gevoel kwam de ontnuchtering tijdens de eerste tourtocht van het jaar; omloop het nieuwsblad. Het ging voor geen meter; van bij de start langs de Schelde had ik een hoge hartslag terwijl colpadre Steven nog in recup zone zat. De benen voelden wel ok maar de hartslag bleef abnormaal hoog. Na trekken van bloed bleek dat de oorzaak een ijzertekort was.

Half april was het ijzertekort van de baan maar kwam er een overbelasting van de hamstrings die naar enkele weken overging in lumbalgie. Stretchingsoefiningen en kine deden de symptomen niet verdwijnen. Ik bleef last hebben aan rug, hamstrings, lies, knieën. Hierdoor sneuvelden vele after-work trainingen en zelfs enkele tourtochten. Hoofdoel 1, 3 Ballons, was ik genoodzaakt om voor de kortere afstand te gaan. (Davy verpulverde wel zijn besttijd op de lange afstand). En van de GF Merckx herinner ik me vooral dat ik niet meer recht op de trappers kon staan zonder krampen te krijgen.

Met een bang hartje vertrok ik begin juli met Steven richting alpen voor ons jaarlijkse fietsreis in het hooggebergte. Nacht voor de eerste rit was een ramp; kon niet slapen van de rugpijn. Na 2u wakkerliggen pijnstiller genomen en hierdoor toch nog enkele uurtjes kunnen slapen. Maar van dan af ging het steeds beter; zware bergritten zijn blijkbaar beter voor de rug dan een bureaujob! Ritten werden op reserve gereden (colpadre Steven had klierkoorts dus mocht ook niet forceren) en de het lichaam hield wonderwel goed stand. Eind juli dan toch maar beslissing genomen om niet deel te nemen aan velomediane; basisconditie was behoorlijk maar lichaam bleef tegensputteren bij hoge belasting en de grinta om hard te trainen was er niet.

Maar begin augustus kreeg ik plots startbewijs velomediane in de brievenbus! Was vergeten dat ik me in maart zowel voor merckx als velomediane ingeschreven had. Dan toch maar opnieuw beginnen trainen, niet echt met de volle goesting. Ik voelde dat de basis ok was maar dat ik nog veel te weinig diep gegaan was om goed resultaat te rijden; de basissnelheid lag 2km/u trager dan vorig jaar. Maar ik reed nu wel mijn trainingen. Gelukkig was er nog een mini hoogte stage gepland in zwarte woud. Hier vond ik dankzij het leuke gezelschap en landschap eindelijk weer met een goed gevoel op de fiets. Op de laatste deftige beklimming (Schauinsland) van de eerste tocht kon er zelfs een testje af; 2 colpadres die elk om beurt tempo iets de hoogte injagen en diep moeten gaan om de andere niet te laten rijden; resultaat: 10km geklommen aan 950hm/u. Moraal groeit!

Zoals de vorige jaren stond week voor velomediane, les geants des ardennes op het programma; ideale graadmeter. Na een hete rit (Roche au faucons rond de middag op warmste dag van het jaar is geen pretje) had ik een gemiddelde van 27.1/u of 0.9/u trager dan vorig jaar. Opnieuw een duidelijk signaal dat de conditie in stijgende lijn is; wie weet wat er volgende week met wat ‘supercompensatie’ niet mogelijk is?

5u30 gaat de wekker af. Heb goed geslapen; minder stress omdat ik de verwachtingen beperk; ik ga er vanuit dat goud niet haalbaar dus er staat me een ‘gezapig’ tourtochtje te wachten.

Onderweg even paniek op de ring; stilstaand verkeer wegens wegenwerken!  Maar ondanks 40min verlies bereikte ik 35min voor de start La Roche. Was ik blij dat ik dankzij mijn gouden medaille van 2011 recht had op het eerste startvak; anders had ik op plaats 1500 ipv 300 mogen starten.

Na de start direct op hartslag gereden; max 158 (10 onder overslag). Werd langs alle kanten voorbijgevlamd; had gevoel dat ik de traagste fietser was op de eerste helling! Maar ik trok er me niet veel van aan; ik ging toch ‘maar’ voor zilver. Eerste hellingen werden zo aan een regelmatige hartslag afgewerkt. In de afdaling stak ik wel steeds een tandje bij  om wat trage afdalers in te halen of om op het vlakke in een groepje te zitten. Na wat ‘lopers’ kwam de muur de la velomediane, van eigen tempo rijden was hier geen spraken; stropte zodat je tempo van de traagste moest volgen. Ongeduldige duitser gleed onderuit toen zijn voorwiel bij een inhaalbeweging naast de baan kwam; Scheise! Hierna volgde de bevoorrading; ondanks het beredeneerde strakke temp zag ik dat ik al achterstand had op het schema voor goud. Daarom besloot ik om het beruchte drieluik gohette/gibier/haussire alles te geven in een poging om mijn tijd van vorig jaar te verbeteren. Hier pas voor het eerst boven overslag geweest. Gaf een zalig gevoel om al die mensen voorbij te steken; vooral begin haussire waar ik nog 30/u reeds door wat bij te trappen na de afdaling terwijl de meesten al amper 10 reden. Vorige jaren kreeg ik na het drieluik een terugslag op stukje Samrée na Haussire maar deze keer vield dit goed mee en kon ik me handhaven in een groepje van 15. Best klimmer reed in een roze Deutsche Telekom shirt; toen dacht ik al; die gaat goud halen maar ik zal hem straks moeten laten rijden. Volgende 2 hellingen moest ik meestal wat lossen tegen de top maar in de afdaling kwam ik steeds terug, met dank aan een zwaar gebouwde 40tiger die het ook lastig had bergop. Die heeft echt super tempowerk  gedaan in de bijtrapafdalingen; eerst reed hij naar het groepje dat we gelost hadden in de klim en vervolgens trok hij door naar volgende groepjes. Om hem te stimuleren om zo verder te doen heb ik ook even de kop genomen. Net voor Rideux verloor hij echter iets, remde bruusk en ging (aan lage snelheid) nog overkop in de berm!

Tot mijn verbazing hielden de benen stand en het verval bleek zelfs lager dan bij de rest van de groep. Roche à frène en Rideux starte ik vooraan en kon samen met de beteren tot boven rijden. Maar nu was het wel afzien met een harstlag die vaak boven overslag ging. Na die 2 zware hellingen zat het verval duidelijk in de groep want niemand wou nog tempo rijden in de 20km tussen rideux en beffe; de stormachtige tegenwind was zeker ook een boosdoener. Na eventjes ‘uitrusten’ in de luwte aan hartslag 145 uiteindelijk toch naar de kop gereden om wat tempo te maken want ik begon te vermoede dat ik dicht bij goud zat! Laatste hellingen plakte ik verbeten in het wiel van de Telekom renner; ik mocht en zou hem niet laten rijden. Op de Beffe voelde ik beginnende krampen in mijn benen  maar het bleeft gelukkig bij een dreigement. Ik voelde me eigenlijk nog relatief goed; geen stervende zwaan zoals vorig jaar, maar wel afzien. Na de Beffe begon besef te komen dat ik goud kon halen (en dat de tocht geen 170 maar 165km is!!!!!) maar aangezien mijn papiertje met richttijden uitging van 170km was ik nog niet zeker; die verlossing kwam na de laatste klim waarna we met een 5tal als valken naar beneden doken en na 6u01 overschreed ik met een glimlach van oor tot oor de finish. I did it again!

Mijn gouden diploma gaf nog interessant cijfermateriaal: ik had mijn klimtijd op haussire verpulvert van 17:47  naar 17:13 J Mijn tussentijd na 74km was ruim 10min trager dan 2011 (5u55) en zelfs minuutje trager dan in 2010 (6u27). Was na 74km 800ste maar ben uiteindelijk 504e geeindigd! Dus mijn beredeneerde start heeft zijn nut bewezen! Eerste 50km niet geforceerd en dan continu inhalen zonder met de neus in de wind te fietsen.

Velomediane heeft een plekje in mijn fietshart veroverd. Mijn doel is nu om een reeks van gouden diploma’s neer te zetten. En wie weet als alles meezit volgend jaar mijn tijd van 2011 proberen verbeteren! I’ll be back!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s