Velomediane 2014: vierde goud voor Steve

Na toptijden van de colpadres in la velomediane 2013 werd het winter vtt seizoen vol goede moed aangevat. Maar begin december begon de knie ambetant te doen.

Paar weken kalmer aan deden de lichte pijn niet weggaan, extra rust op doktersvoorschrift hielp ook niet.  Na scan van knie die uitwees dat er niets aan de hand was gaf de dokter als voorschrift; spieren bijkweken. Hierdoor pas vanaf maart normaal beginnen trainen. Met dank aan Steven die me weer in fietstemming kreeg na een moeilijk periode. Maart en april  werd de conditionele achterstand beetje bij beetje opgehaald met hoge trainingsfrequentie en volume oa dankzij opnemen van congé van 2013. In mei startte de voorbereiding op de fietsreis, de eerste ardennenritjes deden zeer maar de vorm begon te komen met als laatste test de zware waalse pijl. Week voor de reis kwam de knie plots vast te zitten ’s nachts; vreesde al het ergste maar morgen erna viel het mee en paar dagen later geen last… Fietsreis begin juni starte traditioneel met wat mindere eerste dagen; deze keer was het alsof ik niet genoeg zuurstof kreeg!? Maar net als voorgaande jaren verdwenen de symptomen na enkele dagen met als topprestatie een klimtijdrit op de passo Manghen.

Na de fietsreis was de motivatie er nog wel maar door toch iets te weinig km gedaan in juli. In augustus wakker geschoten met een paar intensieve ritten die het vertrouwen omhoogkrikten.

Na een nacht met veel onderbrekingen en een vlotte autorit arriveer ik rond 8u in La Roche. Parkeerplaatsen zijn al schaars maar nog bet een plekje op wandelafstand van de douches. Weer is ok; wel bewolkt maar niet koud. Na een piststop (zonder gewenste resultaat) fiets monteren en efkens stukske Samrée beklimmen om toch al een beetje opgewarmd aan de start te staan.

GO

Velomediane kan je op verschillende manieren indelen; vorig jaar starte ik beredeneerd (10slagen onder overslag) maar dit jaar zaten er wat Avermaet genen in mijn bloed.

Direct de vlam in de pijp en op de eerste helling al dichtbij overslag. Ik werd hierdoor opmerkelijk minder voorbijgevlamd als vorig jaar. Na de openingsklim er op gelet om geen meter kopwerk te doen maar me laten meedrijven in groepjes. Ik ging er wel al vanuit dat ik ‘voor’ zat op mijn niveau en bergop paar keer ging moeten lossen om aan te sluiten bij de volgende groep maar dat bleek mee te vallen. Gemiddelde lag wel schrikwekkend hoog; de eerste kleine lus van 17.5km reed ik aan 33.7/u Door het aanhouden van een hoge hartslag kon ik op de volgende hellingen relatief vlot mee bergop, kon soms zelfs de hartslag fractie doen zakken. Wat goed uitkwam want de mur de la velomediane naderde! Het steile stuk is zoals gewoonlijk afzien maar ging relatief vlot. Op de uitloper werd ik plots voorbijgestoken door groepje van Sunweb-Napoleon met oa Klaas en Kevin! Die mannen reden waarschijnlijk een rustige duurtraining… Maar hun tempo was eigenlijk perfect! Hierdoor tijdje in hun zog meegereden. Spijtig genoeg volgde na 5km de eerste bevoorrading. Dit zorgde zoals meestal voor wat verbrokkeling maar kon gelukkig rap aansluiten bij een groepje dat flink doortrok tot we de afdaling naar la Roche bereikten.

Beneden in la Roche kleine verrassing; rue de la gohette is wegens wegenwerken in de winkelstraat vervangen door alternatief baantje côte de st Quoilin; totaal geen idee wat het verloop van dit stuk is en wanneer hij op het originele parcours uitkomt. Start is pittig (+10%), ik trek goed door en steek vlot tiental renners voorbij. Vervolgens 2 haarspelden en erna iets minder steil. Beentjes beginnen de tol van de snelle start te voelen. Ik kan wel tempo rijden maar de traditionele versnelling zit er niet in. Nieuw traject komt uiteindelijk uit op Parc à Gibier, dus geen kleine afdaling. Op einde van Haussire steekt een groepje jong Hollanders me voorbij. Direct aangepikt en zo de Samrée aangevat. Er vormde zich nu een groep van 30man (en 2 hollandse blondines). Traditioneel hang ik in dit stuk van de koers aan de rekker maar niet dit jaar, het verval zet zich in maar moet geen gaten dichten in afdalingen, wat ook niet aan te raden was op het natte wegdek.

De lange afdaling na 95km  verliep niet optimaal; geprobeerd om treintje te vormen maar de groep was te groot; enkelen hadden wel zin maar paar stoorzenders demotiveerden de mannen met initiatief. Hierdoor heb ik in het begin onnodig wat krachten verspild maar op den duur me in buik van het peleton genesteld.

Daarna komen gevreesde 3. De Roche à Frène draai ik goed mee met het groepje. Maar dan komt de Rideux, plots hebben de benen geen zin meer. Op wilskracht en zwaar in het rood bereik ik de top met de groep nog binnen handbereik maar dan volgt het lang stuk vals plat richting Beffe. Samen met nog wat gelosten rijden we lange tijd op paar seconden van de groep, maar ik heb de jus en de spirit niet om het gat dicht te rijden. Uiteindelijk moeten we ze laten rijden en belanden we in een niemandsland. Ik bijt me vast in het wiel voor mij maar zie af als de beesten. Deze terugval had ik niet zien aankomen, niet enkele hellingen aan de rekken maar direct patat en moeten lossen. Op de tweede bevoorrading zwelg ik rap 2 suiker drankjes binnen omdat ik vrees dat het plotse verval gedeeltelijk door hongeklop veroorzaakt werd. Tempo ligt na bevoorrading niet super hoog waardoor ik net genoeg hersteld ben om de Beffe aan een deftig tempo op te rijden. Ondertussen is het harder beginnen regenen. In de afdalingen moet meer en meer geremd worden. Ik begin nu ook te rekenen voor mijn eindtijd. Ondanks het verval zit ik nog mooi op schema om netjes onder de 6u te blijven. Dit geeft me moed om door te bijten en in te pikken achter een duo dat me inhaalt. In de gietende regen worden de laatste hellingen overwonnen en dan vatten we met een groepje de afdaling aan. Door de regen beperk ik me tot volgen en laat voldoende ruimte om uiteindelijk na 5:42:49 de finish te bereiken; niew PR J

conclusies:

1)      Van bij de start er in vliegen is een strategie die gezien mijn nieuwe toptijd wel gewerkt heeft maar het heeft zijn nadelen. Ik heb ik minder genoten als vorig jaar, ik herinner me minder details van de rit en op het einde heb ik meer afgezien. Het blijft een dilemma; volgende keer toch fractie trager proberen starten; max 5 a 10 onder overslag. Als ik toch bij de beteren boven wil komen zou ik beter vroeger naar de start gaan. Per 15sec vroeger starten zit je 1 groepje verder op de eerste klim.

2)      Ik keer terug voor een tijd onder 5:40. Zonder regen had ik dat dit jaar reeds gehaald. Ter referentie; 1 van de hollandse blondines uit groepje dat ik liet rijden had een eindtijd van 5:37 dus zonder dat zwak moment had het 5min rapper gekund.

3)      Niet enkel vooruit maar ook achteruit kijken. Op bepaalde momenten iets te veel met mijn krachten gewoekerd; een gat dichtrijden en dan zien dat je een hele groep in je wiel hebt. Als je in een grote groep rijdt is er altijd wel iemand die de gaten dicht.

Steve Saverwyns

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s