X-Mas ride met cappuccino en Roger

Koers is religie. Heroïek, en uitkijken naar nieuwe heroïsche momenten in een volgend seizoen. De 100ste Ronde  ligt exact 100 dagen voor ons uit, en net op die dag gaan we samen met 100 wielertoeristen 100 kilometer fietsen. Rustpunt is de Paterkerk in Roeselare, waar het heerlijke rondsnuffelen is in de koersgeschiedenis. Tel daarbij Eddy, de koffiecaravan van organisator Arriva, en je hebt alle ingrediënten voor een heerlijk fietsdagje.

De dag begon om 7.45u aan het Centrum Ronde van Vlaanderen. Bij Eddy haalden we een vers gemalen cappuccino af, en binnen grabbelden we enkele koffiekoeken uit de mand. Nummer 16 van 100 werd me toegewezen. Bij het verlaten van de warme ontbijtzaal voelde het even fris aan, maar het was in werkelijkheid niks meer of minder dan een fantastische lentedag. Op 26 december…

100 fietsers in het gareel houden is niet heel evident, maar de begeleiding door 7 motards was wel fijn. Toegegeven, het voelt aan als ‘een echte’ als je plots paar motards voelt voorbij vlammen. Of als ze je met een vlagje en fluit in de mond verwittigen van een gevaarlijk punt op de weg. De groep zelf gedraagt zich een beetje als een accordeon waardoor iets meer remmen dan normaal zich opdringt. Even wordt er gegrapt dat de goodie bag vast een paar nieuwe remblokken bevat. Daarvoor zijn we echter niet hier, in het voorjaar zullen er nog genoeg mogelijkheden zijn om eens alle remmen los te gooien. Bovendien hebben we op weg naar Roeselare enkele hele lange rechte stukken, waarop we een mooi tempo fietsen.

Koers is religie. Tussenstop in de Paterkerk in Roeselare en een heerlijk plekje om even te verpozen. Van leuke hebbedingetjes tot Goden als VDB en Merckx, truitjes in alle stoffen en kleuren, fietsen in alle vormen en materialen en van oud naar nieuw. Een uiterst originele Kruisweg ook.

Tussendoor maakten we er kennis met Roger Decock, oudste nog levende Ronde-winnaar en met zijn 89 lentes nog goed te been. Coureurs zijn de enige goden waarmee je een klapke kunt doen dus we laten de kans niet schieten. In ons kort gesprekje vertelt hij met trots over zijn 170 overwinningen. Over de Ronde van 1952, die 275 km lang was. Over Parijs-Nice en dat de haag sinds vorig jaar door iemand anders gesnoeid wordt. Heerlijk.

Na een soepje en wat sandwiches gaat onze tocht terug richting Oudenaarde. Gedisciplineerd, op de passage op de Tiegemberg na. Alle begrip, het kriebelde bij mij ook om al even de gas open te draaien. Dat heb je op een plezante fietstocht. Goesting!

In Oudenaarde komen we wel tot een onthutsende vaststelling. 95 kilometer?! Gelukkig kennen we er de weg, en Edelare berg brengt verlossing. Even naar de top en terug volstaat net om een rond getal op de teller te krijgen (100!) en we zijn ook nog op tijd om even langs de Kerstman te gaan en twee cappuccino’s te drinken met veldrijden op de achtergrond. Koffie en koers, hand in hand. De cirkel is rond.

 

image

image

image

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s