Weg met die vervelende nul

Tien. Zoveel dagen was het nieuwe jaar al oud en de fiets was nog niet van stal geweest. Dagelijks zag ik hem nochtans lonken van achter het hoekje in onze garage. Het prijsgeven van haar knappe achterwerk was een flagrante smeekbede, die niet langer kon genegeerd worden. Het was een aangename winterdag, enkele dunne zonnestralen probeerden hun warmte aan de man te brengen en de wind had er ook zin in. Zeker in de Noord-Belgische polders, aan de grens met Nederland. Daar heeft de wind er altijd zin in…

Een ontbijtje met vrouw en kind kan er deze zondag nog net af, maar daarna pikt colpadre Steve me op. Last-minute gaan we voor de befaamde Krekentocht, een der favorieten met een thuisstart. Babbelend over koetjes en kalfjes, zoevend langs Lieve, Schipdonk- en Leopoldskanaal aan een rustig tempo, bereiken we de Kreken. Vlot trouwens, de wind is ons gunstig gezind in dit deel van de rit. De kilometers op de Garmin kruipen langzaam omhoog. Waar ooit een grote nul stond spreken we voor het eerst dit jaar terug in tientallen. De nul is weg, de teller loopt. De voorbije drie jaren stopte hij telkens ergens voorbij de 5000km wat mij betreft. Een gestage groei is daarbij op te merken, met een piek in 2013. Niet toevallig etaleerde ik toen ook de beste vorm op  twee wielen. Stille getuige daarvan zijn de gouden plak op de Velomediane en mij PR op de Ventoux. 1u29’, toch nog steeds eentje om trots op te zijn en een fantastische beleving onder het toeziend ook van mijn supporterende familie.

Blokkreek, Boerekreek, Roeselarekreek, Molenkreek, … en er zijn er nog een paar. Geen beschutting, geen huizen, alleen de uitgestrekte natuur, bomenrijen en waterplassen. En twee colpadres mijmerend over de fietsreis anno 2016. Net als vorig jaar richten we onze pijlen op de Mont Blanc tour. Met vier inschrijvingen, en Roland en onszelf, komen we op zeven man. Dat is bijna genoeg om de tocht dit jaar wel te laten doorgaan en dus gaan we daar van uit. Mooi parcours, in zes dagen rond Europa’s hoogste berg met oa. De Bernard-passen, Joux-Plane, Madeleine en de Lacets de Montvernier(s) als logische optie.

Voorbij Sint-Jan-in-Eremo blaast de wind ongenadig. Het is hier dat de laatste Belgische Giro-winnaar De Muynck (geboren in Sleidinge trouwens) bergop trainde om de Giro te winnen en die gewaarwording is inderdaad gelijkaardig. Frederik Sioen vroeg ooit een tip aan Johan om beter te klimmen en kreeg prompt als antwoord: ‘Op een groot verzet en tegen de wind in door de polders rijden, tons vliegt ge de bergen op!’.

We sloten af op 75km. De kop is er af en het voelde heerlijk de eerste kilometers te malen. Op naar een leuk fietsjaar!

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s