Eindelijk. Neeltje Jans.

Zeeuw-Vlaanderen, een stuk laaggelegen land waar het altijd waait en de fiets heerst. Of waar men altijd fietst en de wind heerst. Waar Greipel zich naar ritwinst spurtte en Quintana weggeblazen werd. Via Terneuzen en de Westerscheldetunnel kom je op dit stuk polder dat door bruggen en veerboten aan elkaar wordt gehouden. De wagen parkeren we in Arnemuiden, op de Oranjepolderseweg. Veel sprekender kan het niet worden. Een alternatief het overwegen waard was de Vrouwenpolder.

Fietsen in deze streek betekent fietsen op afgescheiden fietspaden. Fietspaden die zich afscheiden van de autoweg in die mate dat er geen auto meer te bespeuren valt. Dwars door velden en langs de oevers van de Westerschelde. Ik volg er knooppunten en wil eigenlijk via het veer van Wolphaartsdijk naar de overkant. Tip: als dit je wat lijkt, vertrek dan niet te vroeg want de veerdienst begint pas om 11 uur die kant.

We waren dus te vroeg en rijden dus verder over een eerste brug richting de Zeelandbrug. Deze laatste is 50 jaar oud, meer dan 5 km lang en een schouwstuk op zich. Hoog boven de zee begeven we ons naar de overkant, Zierikzee. Aan de overkant aangekomen moet je zeker linksaf de waterlijn volgen. Daar ligt een geasfalteerd pad van vele kilometers dat niet afwijkt van de waterkant en je zo bij Neeltje Jans brengt. Vlak voor we daar aankomen gaan we echter nog even Noordwaarts richting Renesse, een wel heel levendig en toeristisch dorpje. Van daaruit maak je trouwens heel makkelijk de verbinding met de routes die je op deze site vind onder de rubriek ‘Eropuit’ (Zuid-Holland). Het is een zonovergoten dag en zelfs dan staat er wind hier. Doe je dit op een verlofdag net als ik, houd er dan rekening mee dat er zich veel fietsers op deze paden bevinden. Snelheidsduivels zoeken beter een rustige dag uit want hier rijden vele snelheden door elkaar. Van driewielers tot tijdritsturen.

De Zeelandbrug is een brug en ziet er ook zo uit. Bij Neeltje Jans is dat veel minder het geval. Neeltje Jans is een Deltapark en heeft tot doel het water onder controle te houden. Dat levert een apart beeld op met hoge torens aan de zijkant en een kunstmatig eiland halfweg. Het is er behoorlijk spectaculair en eigenlijk, zeker bij wat ruiger weer, een waar kijkstuk. Na Neeltje Jans hebben we niet kunnen weerstaan aan de lokroep van strandpaviljoen ‘View’ en reden we terug richting beginpunt.

We fietsten 103km langs deze knooppunten (www.fietsnet.be):

48-40-50-25-35-34-33-32-31-6-7-8-90-89-81-80-82-83-85-84-76-75-74-73-72-71-70-4-3-30-31-32-36-34-35-48

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s